Imię i nazwisko: Antonio Juliano
Data urodzenia: 01.01.1943
Narodowość: Włochy
Pozycja: Pomocnik
Mecze w Napoli: 394
Bramki w Napoli: 26

Antonio Juliano urodził się w Nowy Rok, 1 stycznia 1943 roku w Neapolu. Do zespołu Azzurrich trafił mając 13 lat. Przez sześć sezonów nabierał umiejętności piłkarskich w kolejnych drużynach młodzieżowych SSC.

W dorosłym zespole Napoli Antonio zadebiutował za kadencji trenera Bruno Pesaoli, 17 lutego 1963 roku przeciwko Interowi, meczu w ramach rozgrywek …Serie B. Debiut ten nie wspominał zbyt miło, gdyż neapolitańczycy ulegli rywalom aż 1:5. Od tamtej pory Juliano na stałe zameldował się w kadrze pierwszego zespołu. Po dwóch latach, w 1965 roku, młody pomocnik mógł świętować z Partenopei awans do ekstraklasy. Kolejny sezon był bardzo udany w karierze Antonio. Mianowicie z Napoli wygrał międzynarodowy turniej Coppa delle Alpi, poprzez swoją grę w klubie, został dostrzeżony przez selekcjonera Italii i pojechał z kadrą na angielski Mundial. W ogóle debiut w Squadra Azzurra mierzący 176 cm pomocnik zaliczył 18 czerwca 1966 roku w spotkaniu przeciwko Austrii.

Powracając do jego gry w błękitnym trykocie SSC, to również w 1966 został wybrany kapitanem drużyny, przejmując opaskę od Pierluigiego Ronzona. Juliano sprawował tę funkcję przez kolejnych dwanaście lat, nieprzerwanie cieszył się zaufaniem i zawodników, i kolejnych trenerów czy działaczy. To on, na przestrzeni dekady doprowadził SSC do zajęcia drugich miejsc w lidze (sezon 67/68 oraz 74/75). Niestety, pomocnik z ukochaną drużyną zdobył tylko jedno trofeum – Puchar Włoch w 1976, po wygranej 4:0 z Veroną.

Antonio Juliano nie miał także szczęścia do gry w kadrze. Oczywiście był powoływany do reprezentacji, ale zdążył w nie zagrać tylko 18 oficjalnych spotkań. Trzykrotnie z Italią był na Mistrzostwach Świata (1966, 1970 i 1974); i zagrał tylko w jednym mundialowym spotkaniu: 16 minut w finale w 1970 roku przeciwko Brazylii.

Z włoską reprezentacją zdobył złoty medal Mistrzostw Europy w 1968 roku, które rozgrywane były na włoskich stadionach. Jego ostatni reprezentacyjny występ miał miejsce 20 listopada 1974 roku w Rotterdamie, w meczu eliminacji ME’76 przeciwko Holandii (przyp. Holandia wygrała 3:1)…

Z klubu, w którym się wychował odszedł latem 1978 roku, kiedy to przeniósł się do Bologny. Rok później zakończył piłkarską karierę. Ogółem w barwach neapolitańskiego SSC, Antonio rozegrał 505 spotkań (z czego 355 w Serie A), co klasyfikuje go na drugim miejscu w historii klubu spod Wezuwiusza. Dla Napoli rozegrał największa liczbę spotkań w europejskich pucharach – 39 gier.

Był piłkarzem solidnie wykonującym swoje obowiązki, miał poszanowanie w klubie, potrafił być ostoją drużyny zarówno na boisku, jak i poza nim. Nie dziwi więc fakt, iż był kapitanem Azzurrich pełniącym najdłużej tę funkcję w historii SSC.

Po zakończeniu kariery został działaczem w strukturach klubu z Kampanii. Miał udział w sprowadzeniu do klubu Diego Maradony w 1984 roku. W chwili obecnej jest komentatorem sportowym i felietonistą w neapolitańskim „Number Two”.

Opracował: ssc1926